Çok komikti, çok güldük; sonra günün işleri.
Buğulu cam, sessizlik; yaralar sayılıyor.
Gülümsemeden fazla ısırırken dişleri,
İzi deride, zehri damarda yayılıyor.
Göğüs kafesimizde üzgün kuşlar kilitli.
Ne tutmak ne bırakmak gelmiyor elimizden.
Saçımızın kalanı hem taranmış hem bitli.
Durup uzun baksak da korkuyoruz denizden.
Dönecek bir yer yoksa neden sağlam gemiler?
Var mı yüzünü yırtıp bizi soran telaşla?
Henüz umutlarını kaybetmemiş yeniler:
Düştüğün yerden yürü, durduğun yerden başla.
Artık rüya görmeden hayaller peşindeyiz.
Çağırıcıdan uzak, ılık gaflet uykusu.
Ne bir yol aklımızda ne önümüzde bir iz.
Aklıma nerden geldi beyaz sabun kokusu?
Bu yazı yorumlara kapalı.