O kış çok kar yağmıştı, bunları hatırladım.
Ben bile güzelmişim tufanın öncesinde.
Sen hele çok güzeldin, akıl düren yanılgı;
Suyun durduğu yerde, yolu anımsadığı.
Her balkonu salona çeviren insanların
Hırsı, benden kazıdı o eski güzelliği.
Ne senden haberim var, ne bu kış denizinden;
Her yaşa ellerinle bıraktığın o izden.
Buralara gelirsen, bana iz bırak lütfen.
Desinler ki: “Şu saat tam o gün bozulmuştu.
Şu eşiğin üstünde kırpmıştı gözlerini.”
Kazaya kalsın zaman, izlerin üzerinde.
Bak, nasıl ihtiyarım; belki bu son seferdi.
Benden sonra burayı anlatacak kimse yok.
Seni bir daha görmek, gülüşünün içinde,
Bütün cenazeleri boşa çıkaran günde.
Bu kış kurak gidiyor, yerimi yadırgadım.
Geri doğru yürüyor bahanem adım adım.
Bu yazı yorumlara kapalı.